Jump to content
eleftheria

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ

Recommended Posts

Τέσσερις άνθρωποι που έχουν ζήσει από μέσα τη μαγεία της Επιδαύρου -ένας σκηνοθέτης, μια ηθοποιός, ένας αρχιτέκτονας και ο πασίγνωστος Λεωνίδας- μας συντροφεύουν σε ένα ταξίδι στον αρχαίο τόπο του θεάτρου.

«Οι πέτρες αυτές έχουν μνήμη. Πάλλονται», θυμάμαι τα λόγια της ηθοποιού Μιράντας Ζαφειροπούλου καθώς μπαίνω στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. «Σκεφτείτε, από εδώ πέρασαν ιερά τέρατα: ο Μινωτής, ο Κουν, η Παξινού, η Κάλλας, αλλά και ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής... Φανταστείτε τι έχουν δει οι πέτρες». Προχωράω προς το κοίλον και σκέφτομαι όσα μου είπε ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης γι' αυτόν τον μαγικό, αρχέγονα τελετουργικό χώρο: «Η Επίδαυρος διαλέγει τους σκηνοθέτες. Για να καταφέρεις να υπάρξεις στη σκηνή, πρέπει να λιγοστεύεις υπέρ του τοπίου. Να αποτινάξεις κάθε εγωισμό. Σε αντίθετη περίπτωση, αν διατηρήσεις την πυκνότητά σου, δεν θα σε δεχτεί». Ο αρχιτέκτονας Μάνος Περράκης προσθέτει ότι «αυτό που υπερέχει και είναι πραγματικά μοναδικό είναι η ακουστική του θεάτρου, ενώ η ποιότητα της κατασκευής και η ένταξή της στο τοπίο είναι μαγικές».

Το καλοκαίρι, κάθε βράδυ μετά το τέλος των παραστάσεων, το μαγαζί του Λεωνίδα στο Λυγουριό γεμίζει: «Εμάς μας έκανε εστιατόριο η Παξινού! Εμπαινε στην κουζίνα και μαγείρευε με τη γυναίκα μου. Ενα απλό καφενείο ανοίξαμε το 1953, μια τρύπα. Στην αυλή είχαμε ακόμα ζώα, συγγνώμη που το λέω αυτό, αλλά εμείς είμαστε χωριάτες. Aπό εκεί και πέρα εμείς τους ταΐζαμε όλους τους θεατράνθρωπους», μου διηγείται με υπερηφάνεια ο Λεωνίδας Λιακόπουλος. «Πηγαίναμε στις πρόβες και τους βλέπαμε. Πάω ακόμα να δω αν θα βγει τίποτε από το έργο. Σήμερα δεν είναι δυνατόν ο ηθοποιός να μπορέσει να βρει τη θέση του στο χώρο. Λογικό, αφού τους φέρνουν για πρόβες την Τρίτη ή την Τετάρτη και έχουν παράσταση την Παρασκευή. Αυτό που λέω εγώ είναι: αν δεν μπορούν να το κάνουν σωστά, ας το κλείσουν τελείως. Το ίδιο έγινε και με τη μουσική. Παλιά ήταν ζωντανή. Ακουγες Θεοδωράκη, Χατζιδάκι. Τώρα κασετοποιήθηκαν όλα».

Το μαγαζί του Λεωνίδα είναι γεμάτο φωτογραφίες από τα παλιά: «Η Μελίνα, μπαίνοντας μια μέρα, γυρνάει και μου φωνάζει: «Ρε, μου έβαλες τη χειρότερη φωτογραφία που είχα!». Δεν θα ξεχάσω και τον Χριστόφορο Νέζερ με τη γυναίκα του, τη Μερόπη. Εκείνη του διάβαζε το ρόλο. Ηταν αγράμματος». Οι Λυγουριώτες είχαν τη δική τους θέση στα Επιδαύρια: «Η Παξινού, στην παρέα που καθόταν, έλεγε: «Δεν με νοιάζει τι γνώμη έχετε εσείς. Λεωνίδα, τι λένε οι χωριάτες για την παράσταση;». Ολοι οι δημοσιογράφοι -να με συγχωρείς, κορίτσι μου- έγλειφαν ή χαντάκωναν τους ηθοποιούς. Εκείνοι όμως ήθελαν πραγματική κριτική. Βέβαια, κάποιες φορές τους έλεγα ψέματα για να μην τους στενοχωρώ. Η Επίδαυρος θέλει δουλειά, ψυχή και δύναμη. Αλλιώς σε ρούφηξε. Και σήμερα αυτό τους το λέω».

«Ακόμα θυμάμαι τον Λιακόπουλο να μας περιμένει με το τηγάνι τις πατάτες στο χέρι, μετά το τέλος μιας παράστασης. Ξενυχτούσε και εκείνος μαζί μας. Ειδικά κάποια βράδια που ο Μινωτής είχε τα κέφια του και άρχιζε τις ιστορίες, μέναμε οι νεότεροι να ακούμε με το στόμα ανοιχτό», διηγείται η ηθοποιός Μιράντα Ζαφειροπούλου, με 30 χρόνια θητείας στο Εθνικό Θέατρο και στα «χαλίκια» της Επιδαύρου. «Ηταν ένα είδος μύησης. Φανταστείτε, τρεις μήνες πρόβες στην Επίδαυρο, επί πέντε ώρες κάθε μέρα, γινόταν βίωμα».

Κάθομαι στα εδώλια του θεάτρου και σκέφτομαι τα λόγια του Σωτήρη Χατζάκη, ο οποίος φέτος ανεβάζει εδώ παράσταση για πέμπτη φορά: «Ακόμη και σήμερα η Επίδαυρος παραμένει καθαρτήριος χώρος. Πρέπει να επέλθει η νέκρωση του προηγούμενου εαυτού και μετά η γένεση. Σήμερα, ο ηθοποιός δεν προλαβαίνει να ζήσει αυτήν τη διεργασία, όλα γίνονται γρήγορα». Πώς τελικά θα γεμίσει την ορχήστρα και θα κάνει τη φωνή του να ακουστεί και στον τελευταίο από τους 14.000 θεατές, αναρωτιέμαι. «Στους ηθοποιούς μιλάω με όρους αθλητισμού. Τους ζητώ να κόψουν το κάπνισμα, να προσέχουν τη διατροφή τους, να μην ξενυχτούν, να μην αποσπώνται από τις εντάσεις και την καθημερινότητα. Να το αντιμετωπίζουν σαν ένα ντέρμπι ή σαν ένα μαραθώνιο. Να κρατούν την ενέργειά τους, ώστε να έχουν ανάσα. Δεν επιτρέπω ούτε το μπάνιο στη θάλασσα. Λειτουργώ λίγο σαν παιδονόμος», μου λέει ο σκηνοθέτης.

Η Μιράντα Ζαφειροπούλου επιμένει: «Είναι ένα θέατρο που έχει τους δικούς του κανόνες. Ηρθε ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ να παίξει και έτρεμε σαν ψάρι, δεν είχε το χρόνο να νιώσει το θέατρο. Εμείς παλιά κάναμε προγύμναση για την Επίδαυρο και, παρ' όλα αυτά, έπρεπε να είσαι 10 χρόνια στο Χορό για να πάρεις έναν μικρό ρόλο. Παράλληλα, οι πρόβες για κάθε έργο διαρκούσαν 10 μήνες. Τώρα, κάποιοι κάνουν 40 πρόβες, βάζουν έναν κοριό-μικρόφωνο και βγαίνουν. Συγκρίνεται; Ζούμε σε καιρούς μη πνευματικούς».

«Δυστυχώς, βρήκαμε ένα καινούργιο διαβατήριο για την Επίδαυρο, την τηλεόραση. Αυτό είναι επικίνδυνο. Οι παλιοί ηθοποιοί δεν πατούσαν τη θυμέλη, τον ιερό βωμό τον αφιερωμένο στον Διόνυσο, από σεβασμό προς την ιερότητα του χώρου. Σήμερα, στήνονται ολόκληρα σκηνικά προκαλώντας ζημιές. Δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε την ιερότητα του τόπου - παραδείγματα είναι και τα τακούνια, τα κινητά τηλέφωνα… Ταυτόχρονα, λείπει από τη χώρα ένα κέντρο ειδίκευσης στο αρχαίο θέατρο», σημειώνει ο Σωτήρης Χατζάκης. Του ζητάω να ξεχωρίσει μια παράσταση που παρακολούθησε εδώ. «Δεν θα ξεχάσω τους Ορνιθες από το Θέατρο Τέχνης το '87, το χαιρετισμό του Κουν και του Τσαρούχη. Δάκρυσα χωρίς να ξέρω γιατί. Αργότερα κατάλαβα ότι ήταν ο τελευταίος τους χαιρετισμός. Μετά «έφυγαν» και οι δύο».

Ο Μάνος Περράκης, ο αρχιτέκτονας που σχεδίασε την προσαρμογή του Μικρού Θεάτρου της Επιδαύρου ώστε να γίνονται παραστάσεις και συχνάζει από το '63 στη γειτονιά των ανθρώπων του θεάτρου, μιλάει συγκινημένος: «Ζήσαμε μεγάλες στιγμές. Το πέρασμα του Κουν δεν μπορείς να το ξεχάσεις. Ούτε τη Μελίνα. Αλλο το πάθος που υπήρχε στους παλιότερους, είχαν καημό για το θέατρο. Εβλεπες τον Μινωτή όταν έπαιζε τον Οιδίποδα και το ένιωθε, το ζούσε. Θυμάμαι τη Συνοδινού, μετά το τέλος της πρόβας, που περπατούσε μέχρι το Λυγουριό και έλεγε δυνατά το ρόλο της, ώστε να καταφέρει να μη λαχανιάζει».

Στέκομαι στην ορχήστρα και προσπαθώ να φανταστώ τους παλιούς να παίζουν (συγχωρήστε το νεαρό της ηλικίας μου...). Τα λόγια της Μιράντας Ζαφειροπούλου με συντροφεύουν: «Την ενέργεια του τόπου τη νιώθεις όταν είναι άδειο το θέατρο, αλλά και την ώρα που ο ήλιος πέφτει και η δύση συνοδεύεται από το κελάηδισμα του γκιώνη...».

ΜΕΤΑΒΑΣΗ

• Το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου απέχει λιγότερο από δύο ώρες με Ι.Χ. από την Αθήνα. Τις ημέρες των παραστάσεων πραγματοποιείται ειδικό δρομολόγιο του ΚΤΕΛ Αργολίδας από το σταθμό του Κηφισού, με αναχώρηση στις 16.00 και επιστροφή μετά την παράσταση (Τ/210-51.22.516, τιμή: 20 ¤).

• Αν διανυκτερεύσετε στο Ναύπλιο, υπάρχει ΚΤΕΛ που αναχωρεί στις 19.30 από την αργολική πρωτεύουσα και θα σας περιμένει μετά το τέλος της παράστασης (τιμή: 6 ¤).

ΔΙΑΜΟΝΗ

ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΕΠΙΔΑΥΡΟ:

Aktis Hotel

(Τ/27530-41.407, HOTEL AKTIS)

Στον παραλιακό δρόμο, από 80 ¤ το δίκλινο με πρωινό.

ΣTΟ ΛΥΓΟΥΡΙΟ:

Avaton

(Τ/27530-22.178, Avaton)

Από 60 ¤ το δίκλινο με πρωινό.

ΣΤΟ ΓΙΑΛΑΣΙ:

Αριστοτέλης

(Τ/27530-41.105, Hotel Aristotelis - Epidavros Hotels, Epidaurus)

Από 75 ¤ το δίκλινο με πρωινό.

Απόλλων

(Τ/27530-41.295, Hotel Apollon)

Από 80 ¤ το δίκλινο με πρωινό.

Μπορείτε επίσης να μείνετε σε κάποιο από τα 8 κάμπινγκ που λειτουργούν στην περιοχή. Προτείνουμε τα: Γκίκας (Τ/27530-41.219, epidavros apartments mouria - Nikolas Gikas Holiday Club) στην Παλιά Επίδαυρο και Μπέκας (Τ/27530-99.930-1, Epidavros Greece Bekas Camping) στο Γιαλάσι.

ΦΑΓΗΤΟ

• Η ταβέρνα Λεωνίδας στο Λυγουριό είναι η διασημότερη, αφού οι θεατράνθρωποι την επιλέγουν από τη δεκαετία του '60. Λειτουργεί πλέον μόνο τις βραδιές των παραστάσεων και θα πρέπει οπωσδήποτε να κλείσετε τραπέζι (Τ/27530-22.115).

• Στην Παλιά Επίδαυρο, να πάτε στην ψησταριά Παράξενος για κοντοσούβλι, στον Μπόλμπο για ψητά της ώρας, στα Κλήματα για κορυφαίους ελληνικούς μεζέδες και στο Ακρογιάλι για φρέσκο ψάρι.

• Λίγο έξω από τη Νέα Επίδαυρο, δίπλα στον παλιό ανακατασκευασμένο Μύλο των Καλόγερων, περάστε από τον Νερόμυλο για νόστιμα φαγητά ψημένα σε ξυλόφουρνο.

ΠΑΡΑΛΙΕΣ

Για κάθαρση… σώματος βουτήξτε στα βαθιά νερά της παραλίας του Αλιότου στη Νέα Επίδαυρο ή στις μικρές αμμουδιές Νησάκι, Βαγιωνιά, Αλαμάκι.

Για απομόνωση προτιμήστε την Πολεμάρχα στην Αρχαία Επίδαυρο, με πλούσια σκιά κάτω από τα πεύκα.

ΔΕΙΤΕ

Το Ασκληπιείο: Ενα από τα σημαντικότερα θεραπευτικά κέντρα του ελληνικού και ρωμαϊκού κόσμου. Εκτός από το ιερό, δείτε τις σωζόμενες λουτρικές εγκαταστάσεις ενός ξενοδοχείου που διέθετε 160 δωμάτια για τη διαμονή των ασθενών, την παλαίστρα, το γυμνάσιο, το ωδείο και το στάδιο.

Το μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου: Με 2.000 θέσεις, αφιερωμένο στον Διόνυσο, προοριζόταν να καλύψει μόνο τις ανάγκες των κατοίκων της αρχαίας πόλης. Βρίσκεται στο ακρωτήρι Νησί της Παλιάς Επιδαύρου.

Το αρχαιολογικό Μουσείο Επιδαύρου: Χτίστηκε μεταξύ 1902-1909 από τον αρχαιολόγο Παναγιώτη Καββαδία, ο οποίος πέρασε σχεδόν 30 χρόνια κάνοντας ανασκαφές στην Επίδαυρο. Aνοιχτό καθημερινά 08.00-17.00. (Τ/27530-22.009)

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Λυγουριού: Η εντυπωσιακή συλλογή απολιθωμάτων, πετρωμάτων, οστράκων, εντόμων κ.λπ. του Βασίλη Κωτσιομύτη. (Τ/27530-22.587, www.museum-kotsiomitis.gr)

Τη Νέα Επίδαυρο: Σε απόσταση 8 χλμ. από την Αρχαία Επίδαυρο, βρίσκεται σε βραχώδεις πλαγιές όπου σώζονται και ερείπια του βυζαντινού κάστρου της Πιάδας. Το Δεκέμβριο του 1821, στη Νέα Επίδαυρο πραγματοποιήθηκε η Α΄ Εθνοσυνέλευση.

Την Παλιά Επίδαυρο: Ενα αγροτικό και ψαράδικο χωριό, που το καλοκαίρι συγκεντρώνει πλήθος τουριστών. Τον Ιούλιο η προκυμαία του φιλοξενεί την υπαίθρια αγορά με τα προϊόντα των ντόπιων παραγωγών.

Edited by LION5
live link

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δημιουργήστε λογαριασμό ή συνδεθείτε

Πρέπει να είστε μέλος για να έχετε την δυνατότητα να σχολιάσετε

Δημιουργήστε λογαριασμό

Εγγραφείτε γρήγορα, εύκολα, και δωρεάν.

Δημιουργία νέου λογαριασμού

Συνδεθείτε

Έχετε ήδη λογαριασμό?

Συνδεθείτε τώρα


Σχετικα με το shopforum.gr

Shopforum.gr: Η πρώτη κοινότητα καταναλωτών για ανταλλαγή χρήσιμων πληροφοριών όσον αφορά τις αγορές καθώς, και την αξιολόγηση των προϊόντων / υπηρεσιών που έχουν αγοράσει ήδη τα μέλη της.

Ακολουθήστε μας

Facebook

Τελευταία tweets

Διαφήμιση

×