Jump to content
eleftheria

Η ιεροτελεστία του φραπέ και η προσευχή του

Recommended Posts

Η ιεροτελεστία του φραπέ και η προσευχή του

Φραπεδιά είναι μια άλλη ονομασία για το γνωστό μας φραπέ. Για τους αδαείς, ο φραπές(που σωστά είναι "ο φραπέ") είναι ο "χτυπητός" καφές ο οποίος αποτελείται από καφέ(φυσικά), ζάχαρη και λίγο νερό. Μετά το χτύπημα συμπληρώνουμε με περισσοτερο νερό και με παγάκια και καλαμάκι. Όποιος θέλει βάζει και γάλα.

Η ονομασία φραπεδιά χρησιμοποιείται για να δώσει περισσότερη γκλαμουριά και χλιδή, στην ήδη θεϊκή ονομασία του φραπέ. ¶λλη ονομασία είναι το φραπόγαλο, στην περίπτωση που ο φραπές περιέχει και γάλα. Επίσης η σημερινή νεολαία έχει ανάπτυξη ποίκιλλες ονομασίες για αυτό το παραδοσιακό ελληνικό ποτό όπως η Φράπα, το Φρέϊπ (αυτό είναι λίγο ξενική ονομασία και έχει ιδιαίτερη απήχηση στους τουρίστες αλλά και τους έλληνες φοιτητές του εξωτερικού) το Φραπόνι, η Φρουπεδιά, το Φραπόγαλο και πολλές άλλες (εδώ άλλωστε φαίνεται και ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας). Να σημειώσουμε εδώ ότι η φραπεδιά είναι καθαρά ελληνική εφεύρεση, δείγμα του πολιτισμού αλλά και της κλίσης στο κωλοβάρεμα του λαού μας. Χώρες "μαμάδες" του καφέ όπως είναι η Βραζιλία ή η Υεμένη(η οποία δημιούργησε τη μόκα, αυτό το 'μαθα στο trivial το επιτραπέζιο) δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για την ύπαρξη του φραπέ και οι ξένοι που έρχονται στην Ελλάδα το καλοκαίρι παίρνουν και μια συνταγή για φραπέ μαζί τους φεύγοντας.

Αν και ο φραπές έχει επικρατήσει να πίνεται το καλοκαίρι λόγω πιο αραχτής ατμόσφαιρας, εγώ ένα έχω να πω: Η φραπεδιά είναι ιδεολογία και πίνεται παντού και πάντα, είναι θέμα image. Ο ζεστός ή ο χλιαρός(γαλλικός) καφές είναι για τους φλώρους! Και άστε, δεν θα μιλήσω καν για καπουτσίνο και άλλες τέτοιου είδους αηδίες. Η μαγκιά είναι να είσαι παντού και πάντα έτοιμος για να πιεις φραπέ, να είσαι έτοιμος να αποφύγεις ανά πάσα στιγμή τα ακαδημαϊκά και δουλικά υπαλληλικά σου καθήκοντα και να μπορείς να αράξεις ακόμα και κάτω από το απειλητικό βλέμμα του αφεντικού σου με το φραπέ στο χέρι. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν πίνουν φραπέ, δεν ταιριάζει ούτε με την ιδεολογία τους ούτε με την προσφορά τους στην ανθρωπότητα (είναι πιο πολύ του ελληνικού, με δυο φουσκάλες όχι τρεις). Φραπέ επίσης δεν πίνουν ποτέ οι λιμενεργάτες, οι οικοδόμοι, οι ανθρακωρύχοι και οι υπόλοιποι "ξανθοπουλικοί" με τα σκληρά και βάρβαρα επαγγέλματα. Είπαμε, ο φραπές είναι γκλαμουριά.

Η φραπεδιά πρέπει υποχρεωτικά να πίνεται εκτός του χώρου εργασίας καθώς και εκτός της προσωπικής οικίας του καθενός και να συνοδεύεται από την ημι-ξαπλωτή στάση του σώματος με τα πόδια να βρίσκονται σε ψηλότερο επίπεδο από αυτό του κεφαλιού(όχι, δεν εννοώ χέρια κάτω, πόδια πάνω!). Εξαίρεση όσον αφορά το χώρο αποτελεί η περίπτωση που πίνουμε φραπέ στον/στην κολλητό/κολλητή. Εκεί επιτρέπεται αν και καλό θα ήτω να επιδιώκουμε να διατηρούμε την πρέπουσα στάση.

Είθισται επίσης ο φραπές να συνοδεύεται από τσιγάρο(-α). Αν και το υπουργείου υγείας προειδοποιεί, το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία, η ύπαρξη του φραπέ έχει παίξει καταλυτικό ρόλο στην αύξηση αλλά και διατηρήσει του υψηλού ποσοστού καπνιστών που χαρακτηρίζει την σημερινή ελληνική κοινωνία. Επίσης η ιεροτελεστία το φραπέ πολύ συχνά συνδυάζεται με αγώνες ταβλιού, ένα σπορ το οποίο αν και αραβική εφεύρεση αποτελεί δεύτερη φύση για κάθε έλληνα που σέβεται τον εαυτό του (για περισσότερος πληροφορίες επί του θέματος ταβλιού σας παραπέμπω σε προηγούμενη δημοσίευση του ιδίου συγγραφέα με τίτλο «Το Τάβλι: Τέχνη και Επιστήμη»).

Χαρακτηριστικά της φραπεδιάς:

* Μια σωστή φραπεδιά πρέπει να έχει πάντα καλαμάκι.

Το καλαμάκι δείχνει άνεση γιατί δε σε αναγκάζει να σκύβεις για να πιεις τον καφέ, είναι μια εφεύρεση κατά της κούρασης και της περιττής σπατάλης ενέργειας. Το καλαμάκι μάλιστα πρέπει να είναι σπαστό για να διευκολύνει την σωστή πόση του καφέ. Ακόμα το καλαμάκι είναι η μισή αρχοντιά για τη φραπεδιά καθώς σου δίνει τη δυνατότητα να ανακατεύεις κάθε λίγο το περιεχόμενο του ποτηριού. Το ανακάτεμα του φραπέ είναι μέτρο χλίδας και πρέπει να γίνεται με το κεφάλι ψηλά και το χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο. Ειδικά αν συνοδεύεται από μαύρο γυαλί και τα πόδια πάνω στις καρέκλες, το ανακάτεμα προσθέτει πολλά στο status του καθενός φραπεδοκατακτητή.

* Η πρώτη ρουφηξιά της φραπεδιάς είναι ιερή.

Η όλη κίνηση όπου σπας το καλαμάκι, το βάζεις στο στόμα αργά και αισθησιακά και βλέπεις την καφέ ρευστή μάζα να ανεβαίνει και να πλησιάζει στη στοματική σου κοιλότητα, αποτελεί μια ιεροτελεστία που αξίζει όσο λίγες.

* Η τελευταία γουλιά του φραπέ είναι εξίσου σημαντική με την πρώτη.

Αν και κάθε φορά που τελειώνουμε το φραπέ μας πρέπει να γεμίζουμε με νερό και να συνεχίζουμε, πρακτικά ο φραπές τελειώνει όταν μας πιάνει το τέταρτο κατούρημα από τα πολλά υγρά. Τότε και μόνο τότε μπορούμε να κοπανήσουμε την τελευταία ρουφηξιά κάνοντας το χαρακτηριστικό ήχο ικανοποίησης ρουφώντας ταυτόχρονα καφέ και αέρα, με το γνωστό και αηδιαστικό για τους υπόλοιπους - απολαυστικό για εμάς "σλουρπ". Αυτό ΕΙΝΑΙ ηδονή!

* Η σωστή η φραπεδιά πρέπει απαραίτητα να περιέχει παγάκια.

Τα παγάκια, πέρα από τη δροσιά που παρέχουν, κάνουν το ανακάτεμα περισσότερο ζωντανό και δυνατό. Και μην αναφέρουμε πάλι τα περί σημασίας ανακατέματος...

* Ο φραπές πρέπει να είναι πάντα γλυκός (η έστω μέτριος).

Αυτό είναι αναντίρρητο αξίωμα και όποιος διαφωνεί σε αυτό τον παίρνει. Αν θέλει κάποιος να πιει πικρό καφέ να πιει ελληνικό. Δε θα ανεχτώ από κανέναν να καταστρέφει το image του απόλυτου μη αλκοολούχου ροφήματος. Αυτό επιστημονικά δίνεται από την ηρεμία και τη γαλήνη που παρέχει η γλυκόζη στον ανθρώπινο οργανισμό. Γιατί όταν πίνεις καφέ πρέπει να είσαι αραχτός και άνετος. Έχετε δει εσείς ποτέ το Βέγγο να πίνει φραπέ; Εγώ όσο θυμάμαι τις ταινίες του, τάραζε τους ελληνικούς!

* Το ιδανικό χρώμα της φραπεδιάς είναι το καφέ (μα τι άλλο θα μπορούσε να ήτανε).

Προσοχή όμως! Το καφέ το ανοιχτό, το οποίο είναι το ίδιο καφέ με τα κακάκια μας όταν έχουμε φάει μουσακά(το έχω ψάξει το θέμα σε πολλά πειραματόζωα). Οποιαδήποτε άλλη απόχρωση κρίνεται κατακριτέα. Επίσης επιβάλλεται να πίνεται σε ψηλό, λεπτό και κυλινδρικό ποτήρι (κολονάτα, καρασοπότηρα, και λοιπές μαλακίες κρατήστε τα για το βράδυ).

Για να κατανοήσει κανείς τη σημασία του φραπέ πρέπει να είναι άνω των 20 ετών, ώστε να έχει αρκετές εμπειρίες και να είναι αρκετά ώριμος να αντιμετωπίσει ένα τόσο σημαντικό θέμα. Ο άνθρωπος που πίνει φραπέ είναι απελευθερωμένος από τα διάφορα ταμπού, δε μασάει μία, αντιμιλάει στο αφεντικό του (σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει καν αφεντικό), κλάνει και ρεύεται δημοσίως, έχει αποβάλλει κακές συνήθειες τύπου 9-5, είναι άτομο γενικώς. Αν ο φραπέ-lover είναι φοιτητής τότε είναι σίγουρα ο τύπος με τη reserve θέση στο κυλικείο της σχολής του και με τη νοικιασμένη σε τρίτους(μιας και δεν τη χρησιμοποιεί ποτέ) θέση του στο αμφιθέατρο.

Ιεροσιλίες:

* Φραπές στο αμάξι.

Μια πολύ κακία συνήθεια που ξεκίνησαν οι ταξιτζήδες στην δεκαετία του 80 και κινδυνεύει να εξαλείψει το φιλοσοφικό υπόβα8ρο του φραπέ. Όπως αναφέρθηκε και πρωτύτερα ο φραπές θέλει άραγμα και χαλάρωση. Πώς να χαλαρώσεις λοιπόν ρε φίλε άμα είσαι όλη μέρα στο αυτοκίνητο, κολλημένος στην κίνησε, με τα κλάκσον να σου πρήζουν τα παπάρια και τον κάθε μαλάκα να κάνει το μακρύ του και το κοντό του. Δεύτερον, ο φραπές απευθύνεται σε cool άτομα, και όπως και να το κάνουμε οι ταξιτζήδες δεν είναι cool με την καμία&

* Φραπές εν ώρα δουλειάς.

Απαράδεκτο. Λυπάμαι πολύ αλλά αυτή η αρρωστημένοι σύλληψη καταστρέφει την όλη ιδέα της γκλαμουριάς και του αραχατιλικιού που συνοδεύει και ορίζει τον Φραπέ. Είναι απλώς απαράδεκτο.

Αξίζει να σημειωθεί δε ότι ο αν και ο Φραπές απευθύνεται κυρίως σε άτομα νεαρής ηλικίας (20-30) κυρίως λόγο της φύσης του αλλά και της κλίσης που επιδεικνύουν άτομα αυτής της ηλικίας προς το life-style του Φραπέ (γκλαμουριά, αραλίκι, σταρχιδισμός, coolαμάρα κλπ, μην λέμε πάλι τα ίδια δεν είμαστε και ηλίθιοι) καταναλώνεται και από αρκετά άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Αυτό είναι ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο της ελληνικής κοινωνίας. Χάρη στο φραπέ, ο μέσος έλληνας διατηρεί ένα κομμάτι του εφηβικού του εαυτού, της επαναστατικότητας, της ψυχραιμίας, της ηρεμίας αλλά και της όλης coolαμάρας που μας διακρίνει κατά τη διάρκεια της 3 δεκαετίας της ζωής μας (για όσους μπερδεύτηκαν εννοώ την περίοδο 20 με 30).

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Πιστεύω εις έναν φραπέ,

αφρώδη, παγοκράτορα,

ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,

εις στομάχους πάντων ερριμένον.

Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,

του καφέ συνοδό, και λιπογενές

το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο.

Milk εκ βοδώς,

αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού

χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,

ομοχρήσιμου του φραπέ

δι ου το μάτι ορθάνοιξε.

Τον δι' ημάς τους ανθρώπους

και δια την ημετέραν εργασίαν

φυτροθέντα εν καφεοδένδρων

και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου

και αγοράσθη εξ εταιρείας

και εσυσκευάσθηκε.

Αγορασθέντα τε υπό ημών

εντός μικρής σακουλίτσας

ή κουτιού ή βαζακίου

Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας

κατά τας πρωινάς.

Και εισέπεσε εντός ποτηριού

και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.

Και πάλιν άφρισε μετά δόξης

τσίτα κάνων κοιμητούς

ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.

Και εις το ρεύμα το πάγιον,

το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,

το εκ της δεής επαραγόμενον

το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζώμενο,

ωστε παρασκευαζώμενο,

παγακίων και υδάτων ψυχρών.

Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.

Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.

Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.

Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη .

Αμήν.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δημιουργήστε λογαριασμό ή συνδεθείτε

Πρέπει να είστε μέλος για να έχετε την δυνατότητα να σχολιάσετε

Δημιουργήστε λογαριασμό

Εγγραφείτε γρήγορα, εύκολα, και δωρεάν.

Δημιουργία νέου λογαριασμού

Συνδεθείτε

Έχετε ήδη λογαριασμό?

Συνδεθείτε τώρα


Σχετικα με το shopforum.gr

Shopforum.gr: Η πρώτη κοινότητα καταναλωτών για ανταλλαγή χρήσιμων πληροφοριών όσον αφορά τις αγορές καθώς, και την αξιολόγηση των προϊόντων / υπηρεσιών που έχουν αγοράσει ήδη τα μέλη της.

Ακολουθήστε μας

Facebook

Τελευταία tweets

Διαφήμιση

×